Sesje indywidualne dla osób w stanach śpiączki

Prowadząca:
Justyna Kaczmarek

Opis:
Czym jest śpiączka? Gdzie jest osoba którą znaliśmy zanim znalazła się w tym odmiennym stanie świadomości? Czego doświadcza? Czy powróci? - to tylko niektóre z wielu pytań zadawanych przez członków rodzin, przyjaciół, opiekunów osób które znalazły się w stanie śpiączki.
Stan śpiączki przypomina stan snu, ale takiego snu który z jakiegoś powodu nie może się skończyć, a osoba go śniąca często czuje się zagubiona w swoim wewnętrznym świecie. Jednocześnie, będąc „zawieszona” pomiędzy rzeczywistością zewnętrzną i wewnętrzną, nie jest zdolna do komunikacji z otaczającymi je osobami w czytelny dla nich sposób, a otoczenie z kolei nie rozpoznaje sygnałów wysyłanych przez nią. Dlatego też doświadczenie śpiączki jest jednym z najbardziej ekstremalnych i samotnych przeżyć.
Specyficzne metody pracy z procesem, w odniesieniu do śpiączki, polegają na głębokiej pracy z minimalnymi sygnałami płynącymi z ciała. Każdy sygnał wysyłany przez osobę będącą w stanie śpiączki uznajemy za znaczący, może stać się bowiem pomostem do jej wewnętrznych przeżyć.
Celem pracy z osobami będącymi w odległych stanach świadomości takich jak śpiączka czy stany „wegetatywne” jest dopełnienie ich wewnętrznych doświadczeń, a także towarzyszenie im w tej nieznanej dla nas drodze.

Miejsce:
Praca z osobą w śpiączce odbywa się w miejscu jej pobytu.

Kontakt:
tel. 0 501 284 228; e-mail: Ten adres email jest ukrywany przed spamerami, włącz obsługę JavaScript w przeglądarce, by go zobaczyć

Cena:
100 zł – godzinna praca.

Uwagi:
Sesje superwizuje Bogna Szymkiewicz.

TEATR I TANIEC

Tańcząc Sarę Kane – projekt psychologicznej pracy z tancerzami/ aktorami

realizacja: Agnieszka Wróblewska i Tomasz Teodorczyk, teatr Breton Cafe
Jest to dalszy ciąg twórczej współpracy i rozwoju autorskiego pomysłu pracy z aktorem, która zaowocowała spektaklem „Taniec Śniącego Ciała” (premiera październik 2006, prapremiera listopad 2007 w ramach Festiwalu Rozdroże PWST ).
Praca z aktorami opiera się na procesowej koncepcji 3 poziomów rzeczywistości – 3 poziomów ludzkiego doświadczenia: poziomu uzgodnionej rzeczywistości (UR), poziomie snów oraz poziomie poczuć (inaczej poziom sentient, poziom esencji). Warsztatowa praca z aktorem na każdym z tych poziomów daje unikalną szansę odkrycia i zaprezentowania przez aktora pełnej postaci dramatu na nie tylko niektórych jej aspektów. Praca tego typu stwarza również możliwość zejścia do takiego poziomu wspólnego doświadczenia, gdzie gra aktora jest wyprowadzona z poziomu jedności autorki, reżysera, aktora i mitycznego aspektu ludzkich doświadczeń.
Efekt końcowy, w postaci przedstawienia jest w pewien sposób powtórzeniem tego, co się wydarza w trakcie warsztatowej pracy nad tekstem, zawiera też elementy procesowej improwizacji.
Premiera przedstawienia: grudzień 2007, Teatr Wytwórnia.Jest to dalszy ciąg twórczej współpracy i rozwoju autorskiego pomysłu pracy z aktorem, która zaowocowała spektaklem „Taniec Śniącego Ciała” (premiera październik 2006, prapremiera listopad 2007 w ramach Festiwalu Rozdroże PWST ).Praca z aktorami opiera się na procesowej koncepcji 3 poziomów rzeczywistości – 3 poziomów ludzkiego doświadczenia: poziomu uzgodnionej rzeczywistości (UR), poziomie snów oraz poziomie poczuć (inaczej poziom sentient, poziom esencji). Warsztatowa praca z aktorem na każdym z tych poziomów daje unikalną szansę odkrycia i zaprezentowania przez aktora pełnej postaci dramatu na nie tylko niektórych jej aspektów. Praca tego typu stwarza również możliwość zejścia do takiego poziomu wspólnego doświadczenia, gdzie gra aktora jest wyprowadzona z poziomu jedności autorki, reżysera, aktora i mitycznego aspektu ludzkich doświadczeń.Efekt końcowy, w postaci przedstawienia jest w pewien sposób powtórzeniem tego, co się wydarza w trakcie warsztatowej pracy nad tekstem, zawiera też elementy procesowej improwizacji. Premiera przedstawienia: grudzień 2007, Teatr Wytwórnia.